เสียง : ไทย

7.5

ดูหนัง Perfume The Story of a Murderer น้ำหอมมนุษย์ 2006 พากย์ไทย เต็มเรื่อง

เรื่องย่อ: Perfume The Story of a Murderer น้ำหอมมนุษย์ 2006 พากย์ไทย ไม่เพียงแต่ “Perfume” จะดูเหมือนถ่ายทำเป็นภาพยนตร์ไม่ได้เท่านั้น แต่แพทริก ซัสคินด์ยังต้องเขียนบทละครด้วย คุณจะบรรยายปริศนาอันลึกลับซับซ้อนของกลิ่นด้วยคำพูดได้อย่างไร? หนังสือเสียงที่ฌอน บาร์เร็ตต์อ่าน คือการแสดงเสียงที่ดีที่สุดเท่าที่ผมเคยได้ยินมา เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ จนกระทั่งถึงจุดสูงสุด และคุณแทบจะเชื่อว่าเขากำลังสูดดมความสุข หรือสัมผัสถึงแก่นแท้ของหิน ครั้งหนึ่งผมเกือบทำลายงานเลี้ยงอาหารค่ำด้วยการเปิดเพลงฟังแค่ “ห้านาที” ซึ่งหลังจากนั้นไม่มีใครอยากหยุดฟัง นวนิยายชื่อดังของแพทริก ซัสคินด์ เล่าถึงเด็กกำพร้าตัวน้อยที่บิดเบี้ยว ซึ่งแม่ซึ่งเป็นภรรยาปลาให้กำเนิดเขาอย่างไม่ใส่ใจขณะกำลังตัดหัวปลาค็อด เขาถูกทิ้งอย่างไร้ค่าในโรงเก็บศพเหม็นเน่าที่ปารีสเมื่อ 300 ปีก่อน และเกือบจะถูกโยนทิ้งไปพร้อมกับขยะ แต่เกรนูยล์กลับกลายเป็นผู้รอดชีวิตที่เงียบขรึมและน่ากลัว (เบน วิชอว์) ผู้มีคุณสมบัติพิเศษสองประการ คือ เขามีประสาทรับกลิ่นที่เฉียบคมที่สุดในโลก และไม่มีกลิ่นของตัวเองเลย คุณสมบัติข้อสุดท้ายนี้ถูกกล่าวขานตามตำนานว่าเป็นลูกหลานของปีศาจ แต่ภาพยนตร์เรื่อง “Perfume: The Story of a Murderer” ไม่ได้กล่าวถึงความเป็นไปได้นี้เลย โดยจำกัดตัวเองไว้เพียงความชั่วร้ายที่ชั่วร้ายแม้จะไม่ได้ระบุชื่อก็ตาม เกรนูยล์เติบโตขึ้นมาในฐานะช่างฟอกหนัง สูดดมกลิ่นต่างๆ ของโลกอย่างเร่าร้อน และในที่สุดก็ได้ไปฝึกงานกับบัลดินี (ดัสติน ฮอฟฟ์แมน) ปรมาจารย์ด้านน้ำหอมผู้ล่วงลับไปแล้ว ร้านของเขาตั้งอยู่บนสะพานยุคกลางที่แออัดริมแม่น้ำแซน การกล่าวถึงสะพานนี้ทำให้นึกถึงอัจฉริยภาพที่ผู้กำกับทอม ไทค์เวอร์ (จาก “Run Lola Run”) ถ่ายทอดออกมาสู่โลกยุคกลางที่เต็มไปด้วยความชั่วร้าย กลิ่นเหม็นที่แผ่ซ่านไปทั่ว และความอยากอาหารอันแสนสาหัส ในโลกนี้ น้ำหอมเปรียบเสมือนการเดินทางของนางฟ้า — บางคนคิดแบบนั้นจริงๆ เกรนูยล์ประดิษฐ์น้ำหอมที่สมบูรณ์แบบได้อย่างง่ายดาย แต่ความทะเยอทะยานของเขานั้นลึกซึ้งยิ่งกว่านั้น เขาต้องการกลั่นกรองแก่นแท้ของทองแดง หิน และความงาม เพื่อแสวงหาอุดมคติสุดท้ายนี้ เขาจึงกลายเป็นฆาตกรผู้โหดเหี้ยม บัลดินีเล่าให้เขาฟังว่าศูนย์กลางศิลปะน้ำหอมของโลกอยู่ที่เมืองกราสส์ ทางตอนใต้ของฝรั่งเศส และเขาก็เดินไปที่นั่น ฉันเคยไปที่นั่นด้วยตัวเองครั้งหนึ่งในช่วงเทศกาลเมืองคานส์ และที่วิลล่าของซานดรา ชูลเบิร์ก ได้พบกับชายผู้เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์แห่งกราสส์ หรือ “จมูกแห่งกราสส์” บุรุษผู้มีรสนิยมอันเป็นบรรทัดฐานของอุตสาหกรรมระดับโลก พวกเขานั่งในชุดสูทธุรกิจเรียบร้อยรอบโต๊ะที่มีชีสวางอยู่ ซึ่งพวกเขามองด้วยความสนใจอย่างที่ฉันจินตนาการได้ บนสนามหญ้า คนหนุ่มสาวเล่นซุกซนอยู่บนผ้าปูที่นอนที่โรยด้วยกลีบกุหลาบ คุณควรลองสักครั้ง ตามธรรมชาติของสิ่งมีชีวิตอย่างเกรนูยล์ (ฉันเดานะ) พวกเขาไม่มีเพื่อน แท้จริงแล้วเขามีบทสนทนาเพียงเล็กน้อย และเป็นเพียงบทสนทนาพื้นฐาน ชีวิตของเขา ซึ่งแน่นอนว่าต้องเป็นเรื่องภายในเกือบทั้งหมด ดังนั้น ทไวเกอร์จึงจัดหาผู้บรรยาย (จอห์น เฮิร์ต) เพื่อเล่าเหตุการณ์และข้อเท็จจริงบางอย่าง ถึงกระนั้น ภาพยนตร์เรื่องนี้ก็ยังคงเป็นภาพ ไม่ใช่คำพูด และถ่ายทอดเรื่องราวของเกรอนูยล์และโลกของเขาได้อย่างน่าทึ่ง เราไม่อาจเข้าใจเขาได้อย่างแท้จริง แต่เราไม่อาจละสายตาไปได้ “น้ำหอม” เริ่มต้นจากกลิ่นเหม็นของท่อระบายน้ำ และยังคงมืดมนและครุ่นคิด การพรากกลิ่นของใครบางคนไปนั้นโหดร้ายพอแล้ว แต่วิธีการในเรื่องนี้กลับน่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริง ถึงกระนั้น ก็สามารถกล่าวได้ว่าเกรอนูยล์ถูกขับเคลื่อนด้วยเงื่อนไขของชีวิตและธรรมชาติของจิตวิญญาณของเขา และแน่นอนว่าเขาอาจเป็นลูกหลานของปีศาจ นี่คือภาพยนตร์ที่มืดมน มืดมน มุ่งเน้นไปที่ความหมกมุ่นที่สมบูรณ์และโดดเดี่ยวจนปิดกั้นประสบการณ์อื่นๆ ของมนุษย์ทั้งหมด คุณอาจไม่ได้ดื่มด่ำกับมัน แต่คุณจะหยุดดูไม่ได้ ด้วยความสยดสยองและความหลงใหล วิชอว์ประสบความสำเร็จในการไม่ให้เบาะแสเกี่ยวกับตัวละครของเขาเลย นอกจากความต้องการอันลึกซึ้งและป่าเถื่อน ส่วนดัสติน ฮอฟฟ์แมน ก็สร้างผลงานชิ้นเอกผู้มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ซึ่งชีวิตของเขาถูกควบคุมด้วยน้ำหอมเช่นกัน แม้จะในแง่บวกก็ตาม ฮอฟฟ์แมนย้ำเตือนเราอีกครั้งในเรื่องนี้ เหมือนกับใน “Stranger Than Fiction” ว่าเขาเป็นนักแสดงที่ใส่ใจในรายละเอียดและน่าหลงใหลเพียงใด สามารถถ่ายทอดอารมณ์ขันและความเป็นมนุษย์ที่เกรนูยล์ต้องการได้อย่างแม่นยำ และทิ้งเรื่องราวไว้เพียงเท่านี้อย่างมีชั้นเชิง แม้แต่การจากไปของเขาก็ยังถูกจังหวะเวลาอย่างเหมาะสม
เหตุใดฉันจึงรักเรื่องนี้ ฉันก็ไม่รู้ ทำไมฉันถึงอ่านหนังสือเล่มนี้สองครั้งและแจกหนังสือเสียงไปเป็นโหล ฉันอธิบายไม่ได้ เรื่องราวนี้ไม่มีอะไรสนุกเลย นอกจากวิธีที่มันก้าวเข้าสู่ทางตันอันจำกัด น่ากลัว และเย้ายวนใจอย่างไม่เกรงกลัว และพบทางออกที่ทั้งงดงามและน่าสะพรึงกลัว มันต้องใช้จินตนาการในการเล่าเรื่อง ความกล้าหาญในการถ่ายทำ ความคิดในการแสดง และจากผู้ชม มันต้องอาศัยความอยากรู้อยากเห็นอย่างกล้าหาญเกี่ยวกับความแปลกประหลาดของความหลงใหล